Een all-in auto huren bij Sunny Cars? Naar sunnycars.nl

Sonja van den Heuvel (Freelance journalist)

Oh, ah en oei op Sardinië

Rondtoeren op een ruig eiland

“Oooeiii, auto nie inne water … Auto is nie een boot!”. Bij elke bocht die we nemen met uitzicht op de onwaarschijnlijk blauwe zee, klinken deze twee zinnetjes vanaf de achterbank uit de mond van ons benauwdkijkende twee jaar oude zoontje. Hij is een plat en overzichtelijk Nederland gewend.
Deze week zijn we met het hele gezin – 1 mama, 1 papa en 2 kinderen – op pad in een Citroën C3 Picasso van Sunny om een reisverhaal over Sardinië te schrijven.
De reis start vanaf de luchthaven van de hoofdstad Cagliari om via de SS131 langs de westkust tot het midden van het eiland te rijden. Na een overnachting in Abbasanta steken we het eiland, nog steeds rijdend over de SS131, dwars over en kruipen we via de westkust langzaam omhoog. In woorden duurt zo’n routebeschrijving slechts twee zinnen, maar in werkelijkheid is het een week vol ‘oh’s, ah’s en oei’s’.

Verlaten baaien en familiestranden

De eerste ‘oh’ klinkt bij de eerste aanblik van de zee. Van heel lichtblauw verandert de kleur van het water naar turkooize om te eindigen in diepblauw. Omzoomd door een wit strand. In de loop van de week ontdekken we dat op Sardinië het ene strandje nog mooier is dan het andere. Van verlaten baaien met fijn zand die alleen per boot te bereiken zijn tot drukke familiestranden aan de Costa Smeralda.

Strand Sardinie
Ah’s klinken er regelmatig als we door de groene valleien met uitzicht op hoge bergen rijden, langs ommuurde borgo’s waar schapen, geiten of koeien lopen, immer bewaakt door blaffende honden; een restant van de veediefstallen die hier een paar decennia geleden veel plaatsvonden.

Eigenlijk zijn de enige oei’s die we slaken, de kreten bij het zien van de zakken vuilnis die hier veelvuldig langs de weg gezet worden. Maar zelfs dat draagt op de één of andere vage manier bij aan het gevoel op een echt, authentiek Italiaans eiland te zijn. Sardinië is niet alleen een gelikt vakantieplaatje, maar ook een eiland met een ruige geschiedenis van plunderaars en veroveraars die het eiland bezochten. Die sfeer hangt er nog steeds, vermengd met het fijne van het mediterrane leven: heerlijk eten zo van het land en uit zee en zon, zee en strand.
Ook zoonlief begint er steeds meer vertrouwen en plezier in te krijgen. Nog steeds klinken dezelfde zinnen vanaf de achterbank, maar nu voegt hij er een derde zin achteraan: “… Papa kan goed stureh!”

Meer weten van Sonja? Kijk op www.tekstbureausonja.nl

Gastblogger

Reisjournalisten of -bloggers

Plaats een reactie

* Nodig om een reactie te plaatsen.

Misschien ook interessant voor jou